'; ?> Antoni Badowski - Mogielnica, Urząd Gminy i Miasta - www.mogielnica.pl
Urząd Gminy i Miasta Mogielnica .:. Plac Rynek 1, 05-640 Mogielnica .:. e-mail: gmina@mogielnica.pl
English version
 Menu:
 Kultura:
 Księga gości:
 Rolnictwo:
 Wolontariat:
 Utrudnienia w ruchu:
Brak utrudnień
 Linki:
Biuletyn Informacji Publicznej
Przetargi - BIP
Oferty inwestycyjne - BIP
Krajowy Rejestr Sądowy
Gmina - portal samorządowy 6latki Przyszlosc Naszych Dzieci
Wolontariat
Mazowiecki Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Warszawie
replica watches ukcopy watches
 Sonda:
.

 Inne:
Jesteś 3149023 gościem.
Imieniny: Kamila, Karoliny, Roberta
"Pamięć może być rajem, z którego nie można nas wygnać, a może być piekłem z którego nie można uciec." - John L. Spalding
 Styl:

ustaw domyślny

Antoni Badowski
Antoni Badowski - ostatni garncarz z Mogielnicy

O awansie demograficznym i ekonomicznym Mogielnicy do niedawna decydował rozwój rzemiosła: tkactwa, krawiectwa, szewstwa, kuśnierstwa, garbarstwa i garncarstwa.
To ostanie rzemiosło uprawiali mogielniczanie co najmniej od XIV wieku. Ostatnim mistrzem tego zawodu był Antoni Badowski; zmarły we wrześniu 1995 roku. Od jeo śmierci rzemiosło to nie jest uprawiane w Mogielnicy. Wyrób zmarłego garncarza można już tylko oglądać w muzeach.
"Antoni Badowski urodził się 2.V.1920 roku w Mogielnicy. W rodzinie rolnika, garncarza Jana i Józefy Badowskich". Po ukończeniu Szkoły Powszechnej w rodzinnym mieście przez jakiś czas uczył się zecerstwa, w Warszawskiej Szkole Zawodowej. Naukę przerwał i powrócił do Mogielnicy, tu zajął się garncarstwem. Rzemiosłem tym trudniła się cała jego rodzina: dziadek, stryj, bracia cioteczni. Badowski całe życie zajmował się rolnictwem (3 ha.) i garncarstwem. Wyrabiał z gliny różnej wielkości miski, dzbany, dzbanki - barszczniki; t.z.n. dwojaczki, garnki na mleko, ogórki, foremki do ciasta, doniczki na kwiaty, skarbonki - świnki, gwizdki wodne. Część z nich spełniała rolę dekoracyjną.
Do lat siedemdziesiątych wyroby jego nabywali kupcy z okolicznych miast, a potem odbierał Związek Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego "cepelia". Część wyrobów sprzedawał na targach w Mogielnicy, Grójcu, Białobrzegach radomskich (nad Pilicą), Odrzywole, Nowym Mieście nad Pilicą.
"W 1947 roku wyrobami jego zainteresował się Wydział Kultury i Sztuki Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie, który zaprosił go do wzięcia udziału konkursie organizowanym przez Muzeum Etnograficzne w Płocku (I nagroda). Odtąd uczestniczył w wielu konkursach, wystawach amatorskiej plastycznej twórczości organizowanych np. w Domu Kultury w Grójcu, w czasie grójeckich Dni Kwitnącej Jabłoni (1977/78), Mogielnickiej Wiosny Kulturalnej (1985/1990), organizowanych przez Komitety licznych wojewódzkich i ogólnopolskich konkursów i wystaw po konkursowych np. w Wystawie Regionalnej Sakralnej Sztuki Ludowej w Radomiu (1978, 1979, 1980), w VIII Konkursie Sztuki Szklanej w Kielcach (1980). Ponadto uczestniczył w licznych plenerach twórczości ludowej organizowanych między innymi przez Uniwersytet Ludowy w Tumie koło Białobrzegów (1985 - 1988)".
W uznaniu walorów artystycznych jego wyrobów przyznano mu wiele wyróżnień między innymi nagrodę artystyczną im. Jana Pocka dla twórców ludowych, ustanowioną przez pismo "Chłopska droga" (1987)
W 1977 roku przyjęty został do stowarzyszenia Twórców Ludowych z siedzibą w Lublinie. Wyroby jego znajdują się między innymi w Muzeum Etnograficznym w Toruniu, w Muzeum Wsi Radomskiej, w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie.
"Za aktywną wieloletnią działalność społeczną otrzymał wiele dyplomów uznania od Centralnego Związku Spółdzielczego (1986), Rady Miejsko Gminnej za wieloletnie uczestnictwo w jej pracach i za upowszechnianie sztuki ludowej w gminie (1978 - 1984)
Lokalna społeczność ceniła, go za uczciwość, pracowitość, aktywność społeczną i osiągnięcia artystyczne.